Yellowstone. Biografia parku – YELLOWSTONE – SERCE DZIKIEJ AMERYKI. Odkryj niezwykłą historię pierwszego parku narodowego na świecie – miejsca, które na zawsze zmieniło sposób, w jaki postrzegamy naturę. Od dzikich, nieprzebytych terenów Zachodu po symbol narodowej tożsamości – Yellowstone stało się ikoną Ameryki i kolebką ochrony przyrody. To tutaj po raz pierwszy podjęto próbę ratowania zagrożonych gatunków i stworzenia idei turystyki opartej na kontakcie z naturą. Ale za legendą kryje się także trudna historia – konfliktów, wykluczenia i sporów o ziemię rdzennych mieszkańców. To opowieść o miejscu pełnym kontrastów: zachwycającym i kontrowersyjnym zarazem.
Kiedy świat śpi. Opowieści, słowa i rany Palestyny – Ducha miejsca tworzą ludzie, którzy je zamieszkują, oraz historie splatające się na jego ulicach. W sposób szczególny dotyczy to Palestyny – świadka przełomowych momentów w dziejach i sceny jednej z najboleśniejszych współczesnych historii. Francesca Albanese, specjalna sprawozdawczyni ONZ ds. okupowanych terytoriów palestyńskich, jedna z najbardziej kompetentnych osób w kwestiach dotyczących statusu prawnego i sytuacji Palestyńczyków – albo kochana, albo nienawidzona – z pasją walczy o prawa narodu zbyt długo uciskanego. Ta książka to podróż, a jej etapy wyznaczają historie dziesięciu osób pomagających Francesce zrozumieć przeszłość, teraźniejszość i przyszłość Palestyny. Hind Rajab, która zginęła w wieku sześciu lat, czekając na pomoc, otoczona zwłokami swoich krewnych, otwiera nam oczy na to, co znaczy być dzieckiem w kraju, gdzie dzieci nie mają bezpiecznego schronienia. George, bliski przyjaciel autorki, pokazuje zachwycające piękno i absurdy Jerozolimy. Alon Confino, wybitny badacz Holokaustu, umożliwia nam zrozumienie sprzeczności w sercu Żyda dostrzegającego apartheid i pragnącego jego końca. Ghassan Abu-Sittah, chirurg, który przybył z Londynu, aby pomagać ludziom żyjącym w centrum tego niewyobrażalnego horroru, opowiada o tym, co zobaczył. Malak Mattar, młoda palestyńska artystka, dzieli się swoją historią – musiała opuścić Gazę, by przetrwać (to jej obraz widzimy na okładce książki). Dziesięć opowieści splatających się z wieloma innymi historiami, rodzącymi pytania, na które trzeba odpowiedzieć… Jakie są konsekwencje okupacji? Gdzie jest dom osoby uchodźczej? W jakich warunkach żyje naród palestyński? Jak daleko można posunąć się w okrucieństwie? To pytania, jakich nie wolno nam zignorować – związane z ludźmi i miejscami, dzięki którym możemy zrozumieć, czym była Palestyna do 7 października 2023 roku i czym jest dziś.
W tym domu już nie straszy. Reportaże o Żydach, Polakach i fatum – Krężnica Jara, Paryż, Marianka, Bruksela, Częstochowa, Vancouver, Lgota Mała, Nowy Jork, Stręgoborzyce, Kraków, Antwerpia. Potomkowie Żydów, którzy w czasie drugiej wojny światowej za pieniądze szukali schronienia u Polaków. W domu, w stodole, w dziurze w ziemi, za wychodkiem. I potomkowie Polaków odpowiedzialnych za zbrodnie, które przemilczano. Czy na gospodarzach, którzy zachęcili rodzinę lubelskiego krawca, żeby się u nich ukrywała, po czym – za pomocą wideł i siekiery – zabili ojca i dwóch synów, ciąży klątwa? A czy ciąży też na tych, którzy kupili po nich dom, nieświadomi zbrodni, jaka się tam dokonała? Czy pomoże tu interwencja proboszcza, który „ma magistra z egzorcyzmów i strasznie silne pole”?
Części zamienne. Co współczesna medycyna potrafi zrobić z ludzkim ciałem – Mary Roach – autorka bestsellerowego „Sztywniaka” – powraca z nową książką! Błyskotliwa opowieść o próbie odtworzenia niewyobrażalnie złożonej anatomii człowieka. Ludzkie ciało jest najdoskonalszą maszyną na świecie – i jedyną, do której nie można kupić części zamiennej u producenta. Od stuleci medycyna korzystała więc z tego, co było pod ręką: rzeźbiono nosy z mosiądzu, pożyczano skórę od żab czy serca od świń. Dziś próbujemy hodować części ciała od podstaw, wykorzystując komórki macierzyste i druk 3D. Jak nam idzie? Czy jesteśmy już blisko celu? Roach zanurza się w temat z właściwym sobie poczuciem humoru. Wyrusza m.in. do sali operacyjnej legendarnej bostońskiej kliniki leczenia oparzeń, do „superczystej” świńskiej fermy w Chinach i do technologicznej dzielnicy San Diego, by obejrzeć „sadzonki włosów” z komórek macierzystych. Rozmawia z naukowcami, chirurgami, osobami po amputacjach i stomikami czy twórcami drukowanych nerek. Spędza czas w działającym żelaznym płucu z lat 50., towarzyszy technikom w trakcie pobierania tkanek podczas nocnych dyżurów i przemierza Mongolię razem z oftalmologami z Orbis International.
Nie dać się poczuciu winy. O tym, co nam przeszkadza w życiu – Kto nie zna głosu, który co chwilę nas strofuje, poprawia, wyśmiewa i sprowadza do parteru? Wewnętrzny krytyk nigdy nie zasypia i nawet kiedy sądzimy, że oto wreszcie udało nam się do czegoś dojść albo przepracować jakiś problem, przypomina o swoim istnieniu. Niezadowolenie z siebie nie opuszczało także Mony Chollet po tym, jak jej Czarownice stały się międzynarodowym bestsellerem. Mogła wtedy wreszcie porzucić pracę na etat i w pełni poświęcić się pisarstwu, czyli – spełnić swoje marzenie. Cóż jednak z tego, skoro jej wewnętrzny głos wciąż wyrażał rozczarowanie: Mona wydawała się sobie za głupia, by pisać, za mało pracowita, zbyt uprzywilejowana, posługująca się nie dość inkluzywnym językiem i tak dalej. Ostatecznie postanowiła więc zrobić coś, co mogło być w tej sytuacji jedynym rozsądnym wyjściem: napisała książkę, w której lekko, niezobowiązująco i z typowym dla siebie poczuciem humoru przygląda się jednemu z najbardziej trwałych wzorców naszej kultury: poczuciu winy. Każdy z rozdziałów jest poświęcony innemu zagadnieniu, a są to: religia z ideą grzechu pierworodnego i piętnowaniem wszelkich niedoskonałości; obwinianie kobiet będących ofiarami przestępstw i nadużyć seksualnych; przemoc wychowawcza, która co jakiś czas powraca do łask w kolejnych odsłonach konserwatywnych polityk; kult pracy i pracoholizm jako efekty uboczne wymogu produktywności; prześciganie się w poczuciu moralnej wyższości i wzajemne obwinianie jako nieodłączne atrybuty ruchów postępowych i aktywistycznych. Autorka czerpie pełnymi garściami z literatury naukowej i popularnej, przywołuje filmy i seriale, przykłady z własnego życia i zdarzenia będące przedmiotem publicznych sporów (tu także wątek polski z zagranicznymi przedstawieniami Krystiana Lupy),by pokazać, jak mechanizmy obwiniania i samoobwiniania są stale wytwarzane przez różnego rodzaju presję społeczną i jak mocno są one wprzęgnięte w tryby patriarchatu i kapitalizmu. I nawet jeśli ostatecznie Chollet nie daje zbyt wielu odpowiedzi na to, jak w praktyce radzić sobie z poczuciem winy, pomaga nam uświadomić sobie, gdzie kryją się i jak działają jego utajone zasoby, a przede wszystkim pozwala nabrać do niego odrobiny dystansu.
Cierpliwe Genowefy, bezwstydne Magdaleny. Przewodnik po średniowieczu zwykłych kobiet – Bankierki i niewolnice, ladacznice i urzędniczki, żebraczki i położne, czarownice i mistyczki – pięćdziesiąt kobiet z krwi i kości. Nie tych posągowych i kanonicznych, ale tych, które zwykle pozostają na marginesie wielkiej historii. W średniowieczu niewiasty uważano za grzeszne córki Ewy, moralnie i intelektualnie ustępujące mężczyznom. Prawa i zwyczaje poddawały je władzy ojców, mężów i braci – dla ich dobra, oczywiście. Ale losy prawdziwych kobiet udowadniają, że były istotami znacznie bardziej złożonymi i skomplikowanymi, niż się nam czasami wmawia. Jest tu więc opowieść o heretyckiej mniszce, która ogłosiła się papieżycą i odprawiała msze. O sfrustrowanej matce, która poszła do sądu po alimenty, skoro ojciec nie chciał łożyć na syna. O hardej sołtysowej, która trzęsła podkarpacką wioską, i szacownej urzędniczce, która zarządzała jedną z najstarszych kancelarii na Śląsku. A także o tych kobietach, które gromadziły w klasztorach księgi, wadziły się z duchowieństwem i pisały uczone traktaty. Które broniły rodzinnych zamków, a czasami też Jerozolimy, i gdy zaszła potrzeba, potrafiły ukraść nawet królewską koronę. Anna Brzezińska nie romantyzuje przeszłości: pokazuje sprawczość tam, gdzie była możliwa – jako opór, spryt, adaptację lub walkę o godność. Kobiety z jej opowieści uczą, czym naprawdę było średniowiecze – a wiele z ich doświadczeń pozostaje zaskakująco aktualnych.
Bogaci, bogatsi, najbogatsi. O życiu tych, który mają wszystko (i jachty) – Jak miliarderzy zmieniają świat? Gdzie kończy się fortuna, a zaczyna władza? Evan Osnos z reporterską przenikliwością zagląda do świata ultrabogaczy – ludzi, którzy swoją wartość mierzą długością jachtu, szerokością bunkra i wysokością politycznych darowizn. Odsłania mechanizmy nowej „pozłacanej epoki”, w której Dolina Krzemowa i Wall Street wyznaczają granice władzy, a nierówności osiągają skalę najwyższą od czasów potęgi Rockefellerów. Z humorem i bez złudzeń opisuje ekstrawagancje, a także lęki, ambicje i moralne dylematy tych, którzy stoją na szczycie drabiny społecznej. Przywołuje przy tym głośne postaci współczesnej elity finansowej i technologicznej – od Elona Muska, Jeffa Bezosa i Marka Zuckerberga po wpływowych inwestorów i polityków – pokazując, jak ich działania i wizje kształtują świat, w którym żyjemy. „Bogaci, bogatsi, najbogatsi” to nie tylko zabawny i prowokacyjny portret świata luksusu, ale także ostrzeżenie przed obojętnością wobec władzy pieniądza. Bo decyzje i wybory ultrabogatych odbijają się szerokim echem w życiu nas wszystkich.
Milion myśli naraz. O dorosłych z ADHD – Dawid nie był w stanie wytrzymać dłużej w jednym miejscu pracy. Miewał ataki paniki, bywał agresywny, popadał w nałogi. Liliana nie radziła sobie w roli matki. Przeszkadzały jej gonitwa myśli, brak umiejętności skupienia się czy utrzymania porządku. Maciej to wulkan energii tryskający pomysłami, ale za swoje sukcesy zawodowe płacił tygodniami izolacji. Dopiero zdiagnozowanie ADHD i rozpoczęcie leczenia sprawiło, że ich życie przestało przypominać niekończącą się przejażdżkę kolejką górską, z której bardzo łatwo wypaść. Świadomość społeczna dotycząca ADHD u dorosłych nadal jest niewielka. Jak oceniamy ludzi, którzy nieustannie odkładają wszystko na potem, zapominają o ważnych wydarzeniach, zostawiają po sobie bałagan, są niestabilni emocjonalnie? Zazwyczaj uważamy, że sami są sobie winni. Oni także często się o to obwiniają. Książka Anety Pawłowskiej-Krać pokazuje, jak krzywdzące jest takie podejście. To rzetelny, wnikliwy reportaż otwierający oczy na problem, który może dotyczyć ponad 900 tysięcy dorosłych w Polsce.
Przed waszą erą – Gdzie dziś jest miejsce człowieka w świecie coraz bardziej zdominowanym przez sztuczną inteligencję? Autor prowadzi nas przez kolejne obszary życia – od pozyskiwania i tworzenia informacji, ewolucji języka, rynku pracy i polityki, po relacje, pamięć i śmierć – pokazując, jak media generowane przez sztuczną inteligencję zmieniają relacje międzyludzkie, nasze emocje, sposób podejmowania decyzji, a nawet poczucie tożsamości. Pisząc o rozwoju technologii, konsekwentnie stawia na pierwszym miejscu człowieka. Zamiast technicznego wykładu proponuje atrakcyjny storytelling – serię mocnych, reporterskich historii i kulturowych odniesień, które konfrontują czytelnika zarówno z obietnicami, jak i kosztami rzeczywistości, w której granica między światem prawdziwym i syntetycznym staje się coraz mniej widoczna. To książka niezwykle aktualna, mierząca się z pytaniem: jak zachować podmiotowość w rzeczywistości, którą coraz częściej ktoś lub coś generuje za nas.
Baranie oko. Reportaż z Kirgistanu – Baranie oko to wielowątkowa podróż do Kirgistanu, serca Azji Środkowej, gdzie mieszkańcy szukają tożsamości w cieniu pomników Lenina i bohatera narodowego eposu Manasa. Emilia Sułek prowadzi nas przez kraj podzielony na zrusyfikowaną północ i biedniejsze południe. Zagląda do opustoszałych ośrodków wydobycia uranu i na wysokie przełęcze, gdzie czas mierzy się rytmem życia w jurcie. W Sülüktü batiuszka chce odbudować starą cerkiew i rywalizuje o wiernych ze wspólnotą adwentystów. W Otradnoje młode dziewczyny trenują hokej na kartoflisku. A sposobem na przetrwanie w zapomnianych przez świat wioskach jest produkcja haszyszu. Autorka przygląda się także temu, co sprawia, że Kirgistan pozostaje najbardziej demokratycznym krajem regionu. Mimo silnego patriarchatu i zwyczaju porywania młodych kobiet, to właśnie tu w 2010 roku prezydentką została Roza Otunbajewa, pierwsza kobieta na takim stanowisku w Azji Środkowej. Z reportażu Emilii Sułek wyłania się obraz Kirgistanu jako kraju ludzi wolnych, gościnnych, wciąż wiernych swoim koczowniczym korzeniom.
Skłodowska-Curie. Rebeliantka – Angelika Kuźniak powraca. Mistrzyni portretu biograficznego kreśli intymną opowieść o kobiecie, która przekroczyła granice swojej epoki. Nowoczesna, niezależna, bezkompromisowa. Pionierka, która weszła tam, gdzie kobietom odmawiano wstępu. Charyzmatyczna i kontrowersyjna, pełna sprzeczności, z uporem przekonywała do siebie świat nauki zdominowany przez mężczyzn. Tytanka pracy, eksperymentatorka, kobieta o nieprzeciętnym umyśle. A jednocześnie żona, matka, cierpiąca wdowa, czuła kochanka. Świat widział blask jej odkryć, ona coraz mocniej odczuwała ich ciemną stronę: utratę wzroku, zatrutą krew, ciało powoli pochłaniane przez promieniowanie. Angelika Kuźniak, z czułością i literacką precyzją, odsłania nowe fakty i przemilczane historie, tworząc intymny portret kobiety, która zmieniła świat i zapłaciła za to własnym życiem.
Skandale w sztuce – Myślisz, że współczesna sztuka to tylko prowokacja? Magdalena Ujma udowadnia, że skandal jest starszy niż myślisz i znacznie ważniejszy, niż sądzisz. Historię sztuki można opowiadać, kładąc nacisk na ciągłość i przechodzenie jednych form w drugie. Wybierając taki punkt widzenia, przekonujemy się o tym, że istnieje tradycja, a to, co cenimy dzisiaj, ma źródło w działalności poprzedników. Zyskujemy zatem poczucie bezpieczeństwa i zadomowienia się w kulturze. Istnieje też druga możliwość. Historię sztuki można opowiadać, nie pomijając kryzysów, okresów braku kontynuacji, momentów zrywania tradycji i wprowadzania rewolucyjnych nowości. Dążenie do zmiany i potrzeba odróżnienia się od poprzedników są wszak motorem przemian artystycznych. W dziejach sztuki sporo jest wydarzeń ocenianych jako przełomowe. Historię sztuki można zatem opowiadać, odnosząc się do najbardziej bulwersujących dzieł, do skandali, jakie wywoływały, i zmian, do jakich doprowadziły. Ta książka zaś jest próbą określenia, czym są skandale i jaką rolę odgrywają w dziejach sztuki. Skandal to czyn przynoszący wstyd. Dotyczy więc takich działań, które powodują gwałtowną reakcję widzów. Odbiorcy mogą poczuć się nimi głęboko dotknięci. Skandaliczny czyn wywołuje negatywne emocje i może popchnąć wzburzonych ludzi do protestu. Pociąga też za sobą inne konsekwencje: może okryć hańbą jego sprawcę. Ale to, co przynosi wstyd w jednym momencie, w drugim może przysporzyć sławy. Pojęcia „skandal” przez długie lata w ogóle nie używano w teorii sztuki. Wiązanie skandali ze sztuką i podejrzewanie artystów o celowe ich wywoływanie to wynalazek nowoczesności. I tak zresztą naprawdę bywało. Kiedy Théodore Géricault malował Tratwę Meduzy (1819), a Édouard Manet – Rozstrzelanie cesarza Maksymiliana (1867), to każdy z nich zamierzał wywołać wrzawę wokół swego obrazu i zyskać sławę, według nich – zasłużoną, a przy tym zaprotestować przeciwko polityce ówczesnych władców czy rządów.
Książę Lampedusy – Lata pięćdziesiąte XX wieku, skąpana w słońcu Sycylia. Giuseppe Tomasi, ostatni książę Lampedusy, żyje w wytwornym ubóstwie wśród dekadenckiej arystokracji. Nie korzysta z samochodu, przechadza się po Palermo o lasce, tęgi i zgarbiony, ciałem dwadzieścia lat starszy, niż wskazuje metryka. Zwą go il mostro – potworem i pożeraczem. Wszystko z powodu książek – bo nie czyta ich, tylko je pochłania.Tę schyłkową melancholię w zniszczonych pałacowych wnętrzach zakłóca mu wiadomość o nieuleczalnej chorobie płuc. Pojmuje wtedy, czego w życiu żałuje najbardziej: że niczego po sobie nie pozostawi. Nie spłodził syna, nie doczekał się córki. Zawiódł swoich wielkich przodków. Rozmyślając o końcu książęcego rodu Lampedusów, postanawia napisać wielką powieść o zmierzchu epoki sycylijskich arystokratów i wielowiekowego piękna z czasów Zjednoczenia Włoch. I o łatwości, z jaką zrywa się ciągłość i trwanie. Książka ta ukaże się w 1958 roku, już po śmierci Giuseppego, a cały świat pozna ją pod tytułem Il Gattopardo. Steven Price, bazując na biograficznych szczegółach z życia Giuseppe Tomasiego di Lampedusy, daje czytelnikowi do rąk elegancką i nostalgiczną powieść o odchodzącym świecie. Odtwarzając ostatnie lata autora Geparda, tworzy poruszającą opowieść o kresie życia i o lęku przed odejściem w niepamięć. Książę Lampedusy to również hołd oddany literaturze i próba wniknięcia w umysł jednego z najwybitniejszych włoskich pisarzy XX wieku.
Outsiderzy. Czego pacjenci neurologa nauczyli go o mózgu – Fascynujące historie z gabinetu neurologa. Czy każdy problem z pamięcią zwiastuje chorobę Alzheimera? Czy można pomylić męża z kochankiem? Czy bezwzględna szczerość to cecha charakteru czy objaw choroby? Czy można mieć zdrowe oczy i nie widzieć niczego po lewej stronie? Profesor Masud Husain, światowej klasy neurolog z Oksfordu, zabiera czytelnika w pasjonującą podróż do wnętrza ludzkiego mózgu. Opowiada o siedmiu przypadkach pacjentów, których historie na zawsze zmieniły jego sposób postrzegania ludzkiego umysłu. To twój mózg decyduje, kim jesteś. Ta książka pokaże ci, jak wiele od niego zależy – i pozbawi cię złudzeń. Husain, niczym serialowy doktor House, dzięki swojej wiedzy i doświadczeniu stawia zaskakujące diagnozy, a jego opowieść wciąga niczym najlepszy thriller medyczny. To historie ludzi, którzy stali się outsiderami – nie z własnego wyboru.
Pasja – historia chłopca z Sierakowa, który został kaskaderem w Polskiej Rewii Konnej – Julinek w Puszczy Kampinoskiej z boku wygląda jak spokojne miejsce. A jednak właśnie tu rodziły się numery, które później rozgrzewały stadiony oraz publiczność w całej Polsce i nie tylko. Ale żeby to mogło nastąpić, należało okiełznać dzikie końskie pandemonium, zdobyć jego zaufanie i nawiązać bezgraniczną więź. Leszek Musiał snuje, popartą zdjęciami, opowieść o tym, jak za kulisami i na wielkich scenach toczyło się życie kaskadera. Ale przede wszystkim opowiada, jak z dzikich koni młodzi jeźdźcy uczynili sobie partnerów, gotowych skoczyć z nimi w ogień.
Polska magia ludowa – Tradycyjne polskie praktyki ludowe są wyjątkowym dziedzictwem naszej kultury. W obliczu chronicznej presji narzucanej przez współczesny pęd życia wielu z nas odczuwa tęsknotę za prostotą starej magii ogniska domowego kultywowanej przez nasze prababki – za śpiewaniem pieśni obrzędowych przy pracach gospodarskich, zapaleniem gromnicy chroniącej domostwo przed burzą, jajowaniem na bolące kości czy karmieniem przodków przy rodzinnym stole. Z pomocą przybywa „Polska magia ludowa” autorstwa Joanny Tarnawskiej. Pisarka, animistka, propagatorka praktyk ludowych i psycholożka z pasją otwiera drzwi do świata żywych praktyk magii ludowej, starannie łączy wątki przekazane w lokalnym folklorze i legendach z opisami tradycji zachowanych w rodzimych źródłach historycznych, etnograficznych i antropologicznych, przeplatając je osobistymi doświadczeniami. Tarnawska prowadzi czytelnika przez szerokie spektrum zagadnień – od słowiańskiego kalendarza obrzędowego, przez kult ognia domowego, aż po tradycyjne formuły zamawiania. Oferuje również konkretne przykłady praktyk oczyszczania, leczenia czy magii ochronnej, gotowe do zaadaptowania przez czytelników do własnej praktyki. „Polska magia ludowa” jest jedną z nielicznych publikacji poświęconych rodzimym praktykom magicznym, której autorka aktywnie kultywuje tradycję. To wędrówka przez ludową wizję świata, zasady działania magii i agrarny rytm roku, otwierająca serce na życie osadzone w lokalnych korzeniach. Książka wprowadza w świat słowiańskich tradycji i zachęca do aktywnego kultywowania naszych rdzennych zwyczajów.
Zwariowana pogoda – Przygotujcie się do badania głębin oceanów, dalekiego kosmosu i wszystkiego po drodze! Krwiożercze rekiny, skomplikowane roboty, upierzone welociraptory i dużo więcej czeka na was w NAUKOMIKSACH! Prognoza pogody zapowiada ekstremalne zjawiska! Gwałtowne powodzie, lawiny błotne, przerażające tornada, niszczycielskie pożary lasów! Czy Matka Natura próbuje nam coś powiedzieć? Gdy do miasta zbliża się kolejna Śnieżna Apokalipsa, pewien porywczy prezenter pogody postanawia wreszcie wyjaśnić, jak naprawdę przebiegają rozmaite, często niebezpieczne, zjawiska meteorologiczne. Czym różni się pogoda od klimatu? W jaki sposób satelity meteorologiczne pomagają nam w przewidywaniu przyszłości? Czy można uciec przed tornadem? Czy ruch obrotowy Ziemi wpływa na wiatry wiejące w atmosferze? I czy meteorologia ma coś wspólnego z meteorami? Niezmordowany Norman Weatherby odpowie na wszystkie, nawet najdziwniejsze pytania!
Którędy na Grunwald? – Książka dla dzieci „Którędy na Grunwald?” to komiks o historii Polski, który wciąga jak najlepsza opowieść. Średniowiecze jeszcze nigdy nie było tak zabawne i ciekawe! Na czym polegał krzyżacki branding? Czy Malbork to średniowieczny Dubaj? Dlaczego Jadwiga była królem, a nie królową? Skąd się wzięła Litwa? No i co się działo pod tym całym Grunwaldem? Zanim w bitwie skrzyżują się ostre miecze, sprawdźcie, o co w tej całej średniowiecznej awanturze właściwie chodziło. Wybierzcie się w fascynującą podróż do odległych czasów królów, królowych, mistrzów zakonnych, walecznych rycerzy w komiksowej i dowcipnej formie! To jest dopiero NIEZŁA HISTORIA. Tym razem niezawodne trio specjalistów od przybliżania młodym czytelnikom tematów historycznych w składzie: Boguś Janiszewski, Agnieszka Jankowiak-Maik (@babka_od_histy) oraz Max Skorwider przeniesie was w sam środek zawiłych krzyżackich intryg, dyplomatycznych układów i największej epickiej batalii średniowiecznej Europy.
Krótki pobyt w piekle – Soren Johansson był zwykłym człowiekiem. Mężem, ojcem, mormonem, który wierzył, że po śmierci spotka swoich bliskich w wiecznym raju. Potem umarł. I obudził się w bibliotece. Nie w piekle z ognia i siarki — w czymś znacznie gorszym. W nieskończonych korytarzach wypełnionych każdą książką, jaka kiedykolwiek mogła powstać. Każdą kombinacją każdej litery, każdego słowa, każdego zdania. Większość to bezładny szum. Ale gdzieś pośród miliardów tomów — więcej niż atomów w poznanym wszechświecie — istnieje jedna jedyna księga. Dokładna, prawdziwa, litera po literze, historia życia Sorena. Zasada jest prosta: znajdź ją, a zostaniesz uwolniony. Jak w miejscu zawierającym wszystkie możliwe książki odnaleźć tę jedną, która jest twoja?
Serny glob – W świecie, gdzie wszystko musi mieć naukowe wyjaśnienie, warto czasem mieć pod ręką… krakersy. Pewnego dnia Księżyc… przestaje być Księżycem. Nie wybucha. Nie znika. Nie spada na Ziemię. Po prostu zmienia się w coś, czego nikt nie potrafi wyjaśnić – w gigantyczną, organiczną strukturę, która podejrzanie przypomina… ser. NASA unika tego słowa jak ognia, politycy apelują o spokój, a internet robi to, co zawsze. Nagła zmiana astronomii w nabiał wydaje się kosmicznym żartem i okazją do ogólnoświatowej degustacji. Wydaje się. Ludzkość najwyraźniej nie doczytała aneksu do praw fizyki, bo wraz z serowym księżycem otrzymuje… absolutny chaos. Politycy desperacko próbują utrzymać kontrolę nad narracją.
Miliarderzy widzą w katastrofie kolejną inwestycję. Hollywood już produkuje blockbustery, a branża wydawnicza bije się o prawa do „serowych” biografii. Każdy dzień przynosi nową perspektywę. John Scalzi prowadzi nas przez pełny cykl lunarny, oddając głos zwykłym ludziom, studentom, politykom i religijnym przewodnikom.
To opowieść o tym o tym, jak szukać sensu w świecie, który przestał być poważny.
Wspaniałe, cudowne życie – Alice Scott dostaje szansę, o jakiej marzyła od lat: ma udać się na Little Crescent Island i napisać tam biografię Margaret Ives, kobiety, która przez lata była ulubienicą tabloidów, bohaterką plotek, skandali i nagłówków gazet, aż w końcu zapadła się pod ziemię. Po latach milczenia Margaret zgadza się wreszcie opowiedzieć swoją historię. Sęk w tym, że nie tylko Alice chce ją spisać. Na Little Crescent Island pojawia się także Hayden Anderson, uznany autor, zdobywca nagrody Pulitzera, który ma dokładnie ten sam cel. Margaret daje im obojgu miesiąc próbny, po którym wybierze osobę, która spisze jej biografię. W miarę jak kolejne fragmenty wspomnień układają się w niejednoznaczną, pełną sprzeczności historię o miłości, ambicji i cenie sławy, między Alice i Haydenem rodzi się uczucie, którego nie mogą ignorować w nieskończoność.
Prawie wieczór, wciąż jasno – Bo miłość jest właśnie tym czymś innym niż zwykłe przyziemne życie z pracą na etacie, dziećmi i w stałym związku, jest alternatywą dla życia, którego żadne z nas tak naprawdę nie chce. Grupa przyjaciół z czasów studenckich postanawia spędzić siedem letnich dni w domku na duńskiej wsi. To okazja, aby pływać, opalać się, flirtować, czytać i spędzać razem czas jak dawniej. Co może pójść nie tak? Kiedy Gry przyjeżdża z dziećmi, a Esben i Karen ogłaszają swój ślub, Sylvia zaczyna się zastanawiać, co stało się ze śmiałymi planami na życie, które snuli na studiach. Jej obawy podziela Pigwa, który jest gotów na szaleństwa, ale obecność dzieci wszystko zmienia. Wśród przyjaciół pragnienia i niepokój mieszają się w równych proporcjach, a w miarę upływu tygodnia rozmowy oraz flirt nabierają intensywności, prowadząc do zaskakującego finału. Czy przyjaźń jest silniejsza niż miłość? I jakie są granice między niewinnym flirtem a zdradą? I jak najlepiej żyć i kochać, kiedy się starzejemy?
Alaskę masz we krwi – Na Alasce nie ma miejsca na słabość, a moc międzyludzkich więzi mierzy się odwagą. Nad rzeką Kenai żyją rybacy, traperzy, myśliwi: nieustraszone kobiety i nie zawsze trzeźwi mężczyźni; zuchwałe dzieciaki i lokalni odszczepieńcy. Bohaterów u Moustakis jest wielu, a wszystkich łączy cięty język i determinacja. W jej opowieściach nawet zwierzęta wydają się mówić, tocząc tę samą walkę z żywiołami. W opowiadaniach ze zbioru Alaskę masz we krwi, uhonorowanego Nagrodą im. Flannery O’Connor, Melinda Moustakis zaczerpnęła z dziedzictwa własnej rodziny osadników, by po mistrzowsku opisać surowe krajobrazy amerykańskiej Północy i równie surowe relacje między ludzmi. Dekonstruuje legendę Alaski, kreśląc mapę blizn jej najwytrwalszych mieszkańców.
Ogród w chmurach – Południe Francji. Rozgrzany beton, odrapane klatki schodowe, wąskie balkony ze schnącym praniem. A ponad tym wszystkim, na dwudziestym drugim piętrze – kwitnący ogród, którego nie powinno tu być. Robert ma siedemnaście lat, problem z jąkaniem, chorą matkę i klucz do wejścia na dach wieżowca. Sadzi tam agapanty, krokusy i róże chantilly, żeby ukryć… marihuanę. Wchodzi w interesy, których nie rozumie, w dzielnicy, z której nikt nie jest w stanie się wyrwać. Jest jeszcze księgarnia trochę szalonej Sophie, która wierzy, że Rimbaud i Melville mogą ocalić człowieka. To azyl dla outsiderów, pełen bałaganu i magii. Gdzieś między półkami działów „Historie zapierające dech” i „Poezja po Hiroszimie” Robert odkrywa, że można mówić inaczej, myśleć inaczej, że są inne wyjścia niż te, które zna. „Ogród w chmurach” to opowieść o dorastaniu w świecie bez złudzeń. Historia pachnąca kwiatami i marihuaną, gdzie w brutalność blokowisk wdzierają się poezja książek i blask śródziemnomorskiego słońca.
Zabójcza korekta – Zagadka stworzona przez ucznia Umberta Eco. Włoski bestseller tłumaczony na osiem języków. Wyzwanie niczym „Żuchwa Kaina”, zabawa wciągająca bardziej niż Murdle! Drodzy czytelnicy! W środku czeka na was dokładnie tysiąc błędów: językowych, faktograficznych, celowych pomyłek i drobnych literówek. Nie obwiniajcie korektora. Wszystkie wstawiłem sam, tak jak kiedyś robił to dla mnie Niccolò Errante: tajemniczy pisarz, którego fenomenalne powieści miałem zaszczyt redagować. Dawno temu zostaliśmy również przyjaciółmi. W pewnym momencie zaczęliśmy grę: on podrzucał mi krótkie teksty pełne błędów, a ja odszyfrowywałem ukryte w nich wiadomości. Graliśmy tak aż do dnia, w którym – oficjalnie – popełnił samobójstwo. Ale ja wiem, że to nie jest prawda. I ukryłem ją tutaj, wśród stu rozdziałów. Tylko najbystrzejsi z was odnajdą wszystkie błędy, złożą w sekretną wiadomość i rozwiążą zagadkę śmierci genialnego pisarza. Przyjmujecie wyzwanie?
Moi przyjaciele – Wspaniały hołd dla ponadczasowej siły przyjaźni i sztuki. Większość ludzi ich nie zauważa – trzech drobnych postaci na końcu długiego mola w rogu jednego z najsłynniejszych obrazów na świecie. Sądzą, że to po prostu morski pejzaż. Ale Louisa, która wkrótce skończy osiemnaście lat i sama marzy o byciu artystką, wie, że jest inaczej. Ponad dwadzieścia lat wcześniej, w odległym nadmorskim miasteczku, grupa nastolatków ucieka przed codziennością i spędza letnie dni na opuszczonym pomoście. Jest tam zawsze gotowy do bójki Joar, jest spokojny i powściągliwy Ted opłakujący stratę, która dopiero ma nadejść, Ali, która aż za dobrze wie, co to znaczy stracić dom, i wreszcie on, artysta, który chomikuje tabletki nasenne i woli pozostawać w cieniu, ale posiada dar tak niezwykły, że mógłby zmienić świat. Te zagubione dusze w sobie nawzajem odnajdują siłę, by wstawać każdego ranka, by marzyć, by kochać. Tamtego lata powstaje dzieło sztuki o nadzwyczajnej sile – obraz, który po latach przypadkiem trafia w ręce Louisy. Dziewczyna wyrusza w pełną niespodzianek podróż, by poznać historię jego powstania i zdecydować o dalszych losach. Im bliżej jest prawdy, tym większą czuje potrzebę uwolnienia swojego artystycznego ducha. Jednak szczęśliwe zakończenia nie są gwarantowane i nie zawsze wyglądają tak, jak byśmy oczekiwali… „Moi przyjaciele” – nagrodzeni Goodreads Choice Award – to najbardziej osobista powieść Fredrika Backmana, jak zawsze pełna uroku, humoru oraz wnikliwej obserwacji codzienności.
Słownik pojęć utraconych – W 1901 roku odkryto, że w Oksfordzkim Słowniku Języka Angielskiego brakuje słowa „dziewka”. Oto historia dziewczyny, która je ukradła. Esme od urodzenia żyje wśród słów. Wychowana bez matki, spragniona wiedzy iświata, spędza dzieciństwo w Skryptorium – ogrodowej szopie, gdzie jej ojciec i zespół oddanych leksykografów zbierają hasła do wielkiego słownika języka angielskiego. Pewnego dnia na podłogę spada karteczka z napisem „dziewka”. Esme podnosi ją i zaczyna zbierać również inne porzucone wyrazy. Z czasem zaczyna dostrzegać, że to właśnie słowa i pojęcia odnoszące się do doświadczeń kobiet częściej niż inne giną, są pomijane, uznawane za nieistotne. Potajemnie zaczyna więc gromadzić słowa do innego słownika – „Słownika pojęć utraconych”. Osadzona w burzliwym czasie walki o prawa kobiet, w epoce sufrażystek, powieść Słownik pojęć utraconych autorstwa Pip Williams to poruszająca opowieść o sile języka i o tym, kto decyduje, które historie zostaną zapisane. To także hołd dla kobiet, których głosy zbyt długo pozostawały na marginesie — ukryte między wierszami historii pisanej przez mężczyzn.
Moja rodzina na piętrze – Tosia Pogorzelska wie, że wszystko już było: miłości i rozczarowania, bieda i dostatek, burze i cisza, która przychodzi na końcu. Dlatego u schyłku życia postanawia już nigdy nie wychodzić z domu, za to chętnie przyjmuje gości. Częstuje ich najlepszymi nalewkami, herbatą i bezcennym darem uważności. Nie poucza, nie moralizuje – ale cierpliwie słucha o tym, co świat serwuje innym. W życiu Tosi ogromną rolę odegrała jej ciotka Pola. To dzięki niej po wojnie jako młoda dziewczyna wyrwała się z zapadłej wsi, losy obu kobiet splotły się na wiele lat, a rodzinne tajemnice zaczęły wychodzić na jaw. Moja rodzina na piętrze jest ciepłą, pełną humoru opowieścią starszej kobiety o życiu jej najbliższych, w gorszych i lepszych czasach, w obliczu tragedii i podczas spokojnych dni. Tutaj wspomnienia przeplatają się z codziennością – z pozoru zwyczajną, ale zawsze niezwykle ciekawą. To doskonała lektura dla tych, którzy tęsknią za tym, co było i cieszą tym, co jest.
Kobieta, która dawała przyjemność – Japonia, rok 1903. Rodzice sprzedają młodziutką Ichi do domu publicznego w Kumamoto. Choć jest nieokrzesana i mówi niezrozumiałym dla miastowych dialektem, zostaje podopieczną pięknej oiran Shinonome, jednej z najbardziej elitarnych kurtyzan. Dziewczyna musi nauczyć się wszystkiego: inaczej mówić, zachowywać się, a zwłaszcza zadowalać klientów. Powoli opanowuje także umiejętność pisania i prowadzenia rachunków. Nauczycielka Tetsuko zachęca Ichi oraz pozostałe podopieczne do samodzielnego myślenia i ubierania w słowa tego, co czują. Tymczasem strajk w pobliskiej stoczni inspiruje pracownice przybytku, do którego trafiła Ichi, by wziąć sprawy w swoje ręce i zawalczyć o lepsze jutro. Kiyoko Murata w przejmujący sposób opisuje japońskie realia początków XX wieku. Pokazuje wstrząsającą rzeczywistość dzielnicy czerwonych latarni, nie epatując jednak dramatem kobiet, które tam trafiły – pokazuje ich siłę, łączące je więzi i to, jak razem stawiały czoła przeciwnościom losu.
Święta patronka kłamców – Tam, gdzie kiedyś biło cudowne źródło, stoi teraz bardzo szczególny hotel, prowadzony przez zakonnice. Sekrety i kłamstwa wypowiada się tu po cichu, ze wzrokiem wbitym w podłogę, ale już chwilę później powtarza się je głośno, z wysoko podniesioną głową. Zatrzymują się tu tylko niezamężne kobiety w ciąży. Żadna z nich nie wychowa urodzonego w hotelu dziecka. Ale pewnego dnia pojawia się Rose. Jest inna niż wszystkie pensjonariuszki. Jako jedyna ma kochającego męża, ale mimo to chce oddać dziecko i na zawsze uciec przed światem. Jaką cenę będzie musiała zapłacić za prawo do decydowania o sobie? I czy prawda w końcu ją dogoni? Niewydana dotąd w Polsce debiutancka powieść Ann Patchett – autorki „Domu Holendrów” – to poruszająca historia o macierzyństwie, pragnieniu wolności i kłamstwie, które czasem wydaje się jedynym słusznym wyjściem. Autorka mistrzowsko oddaje zawiłości relacji międzyludzkich i pokazuje, że nigdy nie wiemy wszystkiego, nawet o najbliższych.
Moje doskonale niedoskonałe ciało – Uznana autorka i ilustratorka Debbie Tung powraca z kolejną szczerą i głęboko poruszającą powieścią graficzną opisującą jej młodzieńcze zmagania z obrazem własnego ciała. Autorka ma dla czytelników i czytelniczek wspierające przesłanie: twoje ciało zasługuje na to, by traktować je z miłością i czułością, nieważne, jakiego jest rozmiaru. W swoim wyjątkowym stylu Debbie dzieli się własnymi doświadczeniami. Opowiada, jak dotycząca szczupłości i urody presja rówieśnicza doprowadziła ją do obsesji diety i ćwiczeń. Proces uzdrawiania negatywnej relacji autorki z ciałem oraz jedzeniem, jak też szukanie drogi do samoakceptacji, mogą być inspiracją dla czytelników i czytelniczek borykających się z podobnymi problemami.
Komitet pogrzebowy dań byłych chłopaków – Prawdziwa historia, która poruszyła Japonię. W Tokio znajduje się wyjątkowa kawiarnia, w której można uleczyć złamane serce. Zaprasza wszystkich, którzy cierpią z powodu rozstania – pomaga im pozbyć się żalu i rozpocząć nowy rozdział w życiu. Do tego niepozornego miejsca trafia Momoko, niespodziewanie porzucona przez chłopaka. Dzieli się swoją historią z właścicielem kawiarni oraz i jej jedynym klientem – mnichem, przygotowując kurczaka w sosie curry, ulubione danie swojego ukochanego. Odkrywa przy tym, że ta zwykła czynność pozwala jej poczuć się lepiej. Zdaje sobie sprawę, że jedzenie przynosi katharsis, kojąc smutek i przygotowując serce na ponowne przyjęcie miłości. Momoko zakłada więc niekonwencjonalną grupę terapeutyczną – komitet pogrzebowy dań byłych chłopaków, wspierającą wszystkich którzy odczuwają ból po rozpadzie związku.
Wilk – Obóz w lesie – a na nim prawie wszyscy z klasy. Wycieczki, ogniska, wspinaczka skałkowa… Brzmi świetnie? Nie daj się zwieść. Obsypana nagrodami powieść, w której odnajdzie się każdy, kto wie, jak trudno czasem wpasować się w szkolną grupę. Bez przesady, nie będzie się tak od razu przedstawiał obcym ludziom. Musi wam wystarczyć, że jest wygadany i całkiem bystry. I nie znosi biwaków. Kleszcze, komary, zapchane prysznice, mokro i duszno. Komu to potrzebne? Ale kiedy ma do wyboru obóz w lesie albo siedzenie w świetlicy, decyduje się jechać, razem z większością osób ze swojego rocznika: gamerami, koniarami, normikami i szkolnymi dręczycielami. Gdzieś na szarym końcu tej hierarchii jest on, samotny wilk. I Jörg, stały obiekt kpin, który niejednym potrafi zaskoczyć. Gdy obaj trafią do jednego pokoju, nasz bohater zobaczy z bliska, z czym mierzy się ktoś, kto odstaje od grupy. I stanie przed pytaniem: jak zareagować? Czy wilk, który pojawia się w jego snach, pomoże mu znaleźć odpowiedź?
Regulamin tłoczni win – Sierociniec prowadzony przez doktora Wilbura Larcha to nietypowa placówka. Kobiety przyjeżdżają tu, żeby urodzić i zostawić niechciane dzieci lub poddać się zabiegowi przerwania ciąży. Jest to zarazem dom Homera Wellsa, który po kilku nieudanych próbach zamieszkania z rodziną zastępczą postanawia zostać w ośrodku i kształcić się pod okiem ukochanego opiekuna. Jednak przyjazd dwójki młodych ludzi wszystko odmieni. Da początek dramatycznej inicjacji, która pozwoli chłopcu w pełni ukształtować swoją osobowość i pogląd na świat. Światowej sławie powieści autora towarzyszy od lat popularność filmów, nakręconych na ich podstawie. „Regulamin tłoczni win” posłużył za kanwę głośnego filmu „Wbrew regułom”.
Słoneczne miejsce dla mrocznych ludzi – Czasem zło czai się tuż obok, a potwory wyłaniają się z codzienności. W wielkich miastach i na prowincji, w opuszczonych domach i na zatłoczonych ulicach, rzeczywistość niepostrzeżenie pęka, odsłaniając to, co ukryte. Bohaterowie opowiadań Enriquez zebranych w tomie Słoneczne miejsce dla mrocznych ludzi spotykają duchy, których nie da się odpędzić, trafiają do miejsc, gdzie czas się zatrzymał, i zbliżają się niebezpiecznie do tego, czego nie powinno się spotykać. Zło nie przychodzi tu z zewnątrz – jest obecne, ciche, wpisane w codzienność. W jednym z opowiadań bohaterka spotyka duchy nawiedzające peryferyjną dzielnicę Buenos Aires, między innymi ducha własnej matki zmarłej po długich cierpieniach, nastolatek zabitych na ulicy i złodzieja przyłapanego na gorącym uczynku. W innym para wynajmuje dom, by spędzić krótkie wakacje w miejscowości, z której wielu mieszkańców wyprowadziło się po tym, jak przestał tam dojeżdżać pociąg. W galerii na opuszczonej stacji kolejowej zwiedzają wystawę niepokojących płócien lokalnego artysty, ale naprawdę przerażającym doświadczeniem okazuje się dopiero poznanie ich autora. Bohaterka kolejnego opowiadania – dziennikarka pisząca o historii dziewczyny widzianej po raz ostatni na nagraniu z kamer monitoringu w podrzędnym hotelu w Los Angeles – staje oko w oko z legendą tego miasta…
52-hercowe wieloryby – Istnieje wieloryb, który śpiewa na nietypowej częstotliwości 52 herców. Pozostałe zwierzęta go nie słyszą. Nikt nie odpowiada na jego wołanie. Dlatego przemierza morskie głębiny w pojedynkę. Nazywany jest najbardziej samotnym stworzeniem na świecie. Niesłyszani i opuszczeni są także bohaterowie tej książki. Kiko, młoda kobieta latami poniżana przez rodzinę. Oraz Itoshi, chłopiec wychowany przez despotyczną matkę, która nadała mu przydomek: Robak. Pewnego dnia ich drogi się przecinają. Czy zwykłe spotkanie będzie początkiem czegoś pięknego? Historii o bratnich duszach, które w końcu się odnalazły?